Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.
rel=nofollow

Gebruiker:Franciscus/kladblok: verschil tussen versies

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Geen bewerkingssamenvatting
Geen bewerkingssamenvatting
 
Regel 1: Regel 1:
Deze pagina gebruik ik om nieuwe artikelen even op te bergen en te bewerken, vóórdat ik ze als bijdrage op Wikisage zet. Ook kan ik hier enkele geheugensteuntjes kwijt.
<br/>Franciscus 4 feb 2009 14:55 (UTC)
[[Afbeelding:Edward Elgar.jpg|205px|thumb|left|Edward Elgar omstreeks 1925]]
{{reflist}}


[[Afbeelding:Paul Dukas.jpg|thumb|right|>> Paul Dukas ( 1865 - 1935 ) >]]
Beschreibung SAND Maurice Masques et bouffons 07.jpg






Italiano: Scaramuccia
 
Deutsch: Scaramuz
 
Datum 1860(1860)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
==Jean Cocteau==
[[Afbeelding: Jean Cocteau 1923.jpg|250px|thumb|right|<big>Jean Cocteau in 1923]]
Jean Maurice Eugène Clément Cocteau (Maisons-Laffitte, 5 juli 1889 – Milly-la-Forêt, 11 oktober 1963) was een Frans dichter, romanschrijver, toneelschrijver, schilder, ontwerper en filmmaker. Cocteau heeft in zijn leven enorm veel geschreven en geproduceerd, en was thuis in bijna alle kunstvormen en was één van de belangrijkste personen binnen het [[Surrealisme|surrealisme]]. 
<br/>Zijn bekendste werken zijn het boek ''Les Enfants terribles'' (1929), het toneelstuk ''Les parents terribles'' en de film ''La Belle et la Bête'' (1946).
<br/>Cocteau is een tot de verbeelding sprekend kunstenaar. Maar meer nog dan om zijn werk was Cocteau bekend om zijn opmerkelijke leven. Hij omgaf zich met beroemdheden als [[Sergei Diaghilev]] van de Ballets Russes, de zangeres [[Edith Piaf]] en de schilder [[Pablo Picasso]], en hij raakte geregeld in opspraak vanwege zijn homoseksualiteit en zijn drugsgebruik.
 
==Afkomst en jeugd==
Jean Cocteau, zoon van Georges en Eugénie Cocteau, werd op 5 juli 1889 geboren in Maisons-Laffitte, in het noordwesten van het stedelijk gebied van Parijs. Het echtpaar had al twee kinderen: Marthe, geboren in 1877 en Paul, geboren in in 1881.
<br/>Het gezin woonde in de winter samen met hun grootouders van moederszijde in een herenhuis in Parijs en in de zomer in Maisons-Laffitte.
<br/>Zijn familie was van een solide Parijse bourgeoisie: gecultiveerd, rijk en geïnteresseerd in muziek, schilderkunst en literatuur. Zijn vader - een jurist - tekent uit liefhebberij en op jonge leeftijd begint Jean dat ook te doen. Zijn grootvader is een muziekliefhebber die muzikale sessies in het huis organiseert.
{{infobox}}
|
<font color=blue>
<span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=blue>''Zijn familie was van een solide Parijse bourgeoisie: gecultiveerd, rijk en geïnteresseerd in muziek, schilderkunst en literatuur''
</font>
<span>
|}
Jean was een verwend maar nerveus kind. Hij had een grillig karakter en was vaak ziek.
<br/>De vroegste herinneringen van Cocteau hadden te maken met het theater in populaire vormen, zoals het circus en het ijspaleis, en met serieuze theaters, zoals de tragedies die werden uitgevoerd bij de ''Comédie-Française''.
<br/>Op 5 april 1898 - als Jean 9 jaar oud is - pleegt zijn vader zelfmoord. De reden daarvoor is nooit opgehelderd. Het bleef een duister raadsel dat hem altijd blijft achtervolgen en grote invloed op Cocteau heeft uitgeoefend.
<br/>In het voorjaar sterft grootmoeder Lecomte. De grootvader blijft bij zijn dochter wonen. Hij zorgt voor Jean en neemt hem elke zondag mee naar concerten op het conservatorium. Op de Wereldtentoonstelling in Parijs van 1900 is Cocteau vol ontzag voor de dansvoorstellingen.
<br/>Na een periode van basisonderwijs - die in alle opzichten onder het gemiddelde lag en vaak werd onderbroken door slechte gezondheid - begint hij zijn eerste jaar op de middelbare school aan de Lycée Condorcet. Hij blinkt uit in slechts drie onderwerpen: tekenen, gymnastiek en Duits. Zijn leraren vinden hem intelligent, maar inconsistent, onoplettend en rusteloos.
 
==Eerste publicaties== 
De toneelspeler Edouard Max introduceerde de 17-jarige Cocteau in de elitewereld van Parijs. Hij organiseerde een séance rond Cocteaus poëzie, waardoor hij in één keer naam maakte. Zonder hem had Cocteau vast nog een lange weg te gaan gehad door al leurende bij uitgevers aan te kloppen.
<br/>Cocteau wordt wel gezien als het product van de jaren onmiddellijk voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog; jaren van verfijnde artistieke smaak, zonder politieke onrust. Er heerste een idealistische en optimistische geest in Europa. Die periode werd ook wel de ''roaring twenties'' genoemd.
<br/>Zijn echte verkenning van de wereld van het theater begon, toen hij met de ''Ballets Russes''<sup> 1)</sup> in aanraking kwam, geleid door ''Sergei Diaghilev''. Toen Cocteau de wens uitsprak om balletten te maken, daagde Diaghilev hem uit met: "Etonne-moi" ("Verras me").In 1911 schreef hij het libretto voor ''Le dieu bleu'', een ballet voor de Ballets Russes.
 
==Eerste Wereldoorlog==
Toen de Eerste Wereldoorlog bezig was, wilde Cocteau het leger in, maar werd afgekeurd. Hij wist een burgerkonvooi te organiseren om aan de frontlinie gewonden op te halen, waarbij hij als chauffeur fungeerde. Dat hield hij vol tot 1917.
<br/>Midden in de oorlog kwam Cocteau met ''Parade'' uit, een avant-gardeballet, waarvoor onder anderen [[Pablo Picasso]] de decorstukken en de kostuums ontwierp en [[Erik Satie]] de muziek componeerde. Cocteau en Picasso sloten zich aan bij de groep Ballets Russes van Sergei Diaghilev in Rome om het ballet voor te bereiden. De première van de Parade vond plaats op 18 mei 1917 in het ''Théâtre de Châtelet''. Het publiek en de critici waren meer overbluft dan geërgerd door de muziek van Satie en de sets en kostuums van Picasso. De moderne muziek, het decor, het verhaal; alles was modern en het publiek wist er nog geen raad mee.
<br/>Op 12 juli van dat jaar zijn Jean Cocteau, de dichter en schrijver [[Guillaume Apollinaire]] en de dichter, schrijver en schilder [[Max Jacob]], getuigen bij het huwelijk van Pablo Picasso en [[Olga Koklova]].
 
==Kritiek==
Op een gegeven moment schetst Cocteau in 1919 zijn eigen specifieke kunstgevoel. Ondanks zijn inspanningen om betrokken te worden bij de publicatie van een belangrijk document daarover, wordt Cocteau buitengesloten. In die tijd ook publiceert de schrijver [[André Gide]] - een Nobelprijswinnaar - een open brief aan Jean Cocteau in de ''Nouvelle Revue française'' waarin hij de dichtbundel ''Le Cap de Bonne-Espérance'' (Kaap de Goede Hoop) en het ballet ''Parade'' bekritiseert. In hetzelfde artikel citeert Gide ''Le Coq et le Arlequin'' (De haan en de harlekijn) als bewijs dat de dichter geen muzikale vaardigheden bezit. Cocteau reageert hierop fel in het literaire tijdschrift ''Les Ecrits nouveaux'' , waarop Gide natuurlijk terugschiet. Voor Cocteau sluit deze vervelende polemiek tijdelijk de deur naar de ''Nouvelle Revue française'' , waarvoor hij bijdragen leverde.
==Productie==
In 1920 ontmoet hij de zestienjarige Raymond Radiguet, wat uitgroeit tot een liefdesverhouding. In datzelfde jaar wordt Cocteau de verdediger en grote inspirator van jonge musici, die al snel bekendheid verwerven als de "[[Groupe de Six]]".
Hij brengt juni en het grootste deel van juli door in Londen met [[Darius Milhaud]] om de Engelse productie van ''Le Bœuf sur le toit'' in het London Coliseum te verfijnen.
In oktober komt Cocteau uit met het boek ''Thomas l'imposteur'' (Thomas de bedrieger), waar in 1964 ook een film van is gemaakt.
<br/>Op 12 december sterft Radiguet bij gebrek aan onvoldoende medische begeleiding aan tyfus. De totaal ingestorte Cocteau woont de begrafenis niet bij.
Enige tijd later nemen Serge Diaghilev, Auric en Poulenc een radeloze Cocteau mee naar Monte-Carlo. Ze geven hem de raad om troost te zoeken in de opium, wat bij Cocteau tot verslaving leidt. Intussen werkt hij aan plannen voor het ballet ''Le Train bleu''.
In 1925, ondergaat Cocteau - op aandringen van vrienden - een  behandeling voor zijn opiumverslaving in de ''Clinique des Thermes Urbains''.
{{infobox}}
|
<font color=blue>
<span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=blue>'' Een periode van intense creativiteit volgt waarin veel werk van hem wordt gepubliceerd''
</font>
<span>
|}
Een periode van intense creativiteit volgt waarin veel werk van hem wordt gepubliceerd. In het jaar daarna schrijft hij het libretto voor de opera-oratorium ''Oedipus Rex'' voor Stravinsky die vanaf half januari aan de muziek werkt. In mei 1927 was de première, waarbij het werk niet onverdeeld gunstig werd ontvangen.
In december vond in de ''Galerie des Quatre Chemins'' een tentoonstelling van ongewone objecten en tekeningen plaats met de titel ''Poésie plastique'' (Gebeeldhouwde poëzie). Het was een eerste pogingen van Cocteau tot creatie van een moderne post-kubistische kunst in Frankrijk
Op 16 december 1927 première van de opera Pauvre matelot (The Poor Sailor), met muziek van Darius Milhaud. Cocteau voltooit La voix humaine (The Human Voice) en schrijft Le Livre blanc (The White Book). Op 28 december gaat de opera Antigone in première in het Théâtre de la Monnaie in Brussel met muziek van [[Arthur Honneger]].
Eind november 1928 checkt hij in bij een kliniek in Saint-Cloud in voor een nieuwe poging tot afkicken.
1929 Maakt tekeningen, begint aan het boek ''Opium, journal d'une désintoxication '' en schrijft in drie weken ''Les Enfants terribles'' (Children of the Game), dat zeer gunstig wordt ontvangen. In het boek Opium beschrijft Cocteau's het herstel van zijn verslaving aan opium.
Eind augustus 1931 blijkt hij besmet te zijn met tyfus en moet hij veertig dagen in een kliniek doorbrengen. Kort daarop begon hij weer met opium te roken. In 1933 ondergaat hij weer een kuur om daar van af te raken.
Terwijl ze audities houden voor Oedipus Rex, merkt Cocteau Jean Marais op, en geeft hem een rol in het koor.
 
==Cineast==
Cocteau debuteerde pas op de relatief late leeftijd van 41 jaar als cineast. Cinema was destijds nog relatief jong, maar de regels van het medium leken al vast te liggen. Cocteau ging echter dapper en volstrekt autodidact zijn eigen koers, en heeft vervolgens een klein maar interessant oeuvre bij elkaar gefilmd. Zijn films worden tegenwoordig nog steeds bekeken en gewaardeerd vanwege hun unieke stijl en sfeer. ''La Belle et la Bête'', ''Orphée'' en andere films waren succesvol De film ''Orphée'' uit 1950 wordt algemeen beschouwd als zijn meesterwerk. Het is een zichzelf mythologiserend portret van de gekwelde kunstenaar, die te kampen heeft met innerlijke demonen, zijn schrijverschap, liefde, dood en de confrontatie met zijn publiek.
==Laatste jaren==
Tijdens de herfst van zijn leven leidt Cocteau een betrekkelijk rustig bestaan. Hij komt met name in het nieuws door zijn toetreding tot de ''Académie Francaise'' in 1955  en de fresco’s die hij schildert in plaatsen aan de Côte d’Azur.
<br/>Hoewel hij op hoge leeftijd is, komt zijn dood toch nog vrij onverwacht. In oktober 1963 serft hij in Milly-la-Forêt. Cocteau ligt begraven in het kleine kapelletje van Milly-la-Forêt, een dorpje nabij Fontainebleau. ''Je reste avec vous'' staat in guirlande-schrift op zijn graf geschreven. 
{{Bron|bronvermelding=
*<sup> 1)</sup> De Ballets Russes was een balletgezelschap uit Rusland, gesticht door Sergej Djagilev. Tussen 1909 en 1929 traden de Ballets Russes op in tal van westerse landen.}}
[[Categorie: Literatuur]]
[[Categorie: Schilderkunst]]
[[Categorie: Ballet]]
[[Categorie: Toneel]]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
{{Infobox Bmoc}}
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
{{Infobox Bmoc}}
 
 
 
 
<br/>
 
{{Infobox Bmoc}}
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
||<sup>{{math|i{{=}}1}}</sup>
|}
 
 
 
 
 
 
:{|
|  ||<sub>&nbsp;</sub>
|-
|<big>{{Math|<big>''Ψ'' || {{math|('''''x⃗,t''''')|</big>}}
|-
|  ||<sup></sup>
|}
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De stad Montfort-L'Amaury in eerbetoon aan Maurice Ravel die in dit huis van 1921 tot 1937 woonde
Ravel se fixa à Montfort-l'Amaury en 1921. Sa maison, le Belvédère, conservée en l'état selon la volonté de son frère, abrite un musée depuis 1971 et fait l’objet d’une inscription auprès des monuments historiques depuis 199459.
Français : Maison dite du Belvédère de Maurice Ravel à Montfort-l'Amaury (Yvelines, France)
Date 20 November 2006
Source Cliché personnel, own work
Author ℍenry Salomé (Jaser !) 08:17, 21 November 2006 (UTC)
Object location
48° 46′ 34.28″ N, 1° 48′ 19.4″ E Kartographer map based on OpenStreetMap. View this and other nearby images on: OpenStreetMap - Google Earth info 
Licensing[edit]
The copyright holder of this work, hereby publish it under the following licenses:
GNU head Permission is granted to copy, distribute and/or modify this document under the terms of the GNU Free Documentation License, Version 1.2 or any later version published by the Free Software Foundation; with no Invariant Sections, no Front-Cover Texts, and no Back-Cover Texts. A copy of the license is included in the section entitled GNU Free Documentation License.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                 
 
 
 
 
 
 
 
<span>
<font>
::<span style="font-size:150%;"><font color=red>OPVS FUNDATUM VATICANVM
:<span style="font-size:150%;"><font color=black>Josephvs Ratzinger - Benedictvs XVI
::<span style="font-size:110%;"><font color=black>- Cooperatores Veritatis - 
</font>
<span>
 
<span>
<font>
::<span style="font-size:150%;"><font color=red>OPUS FUNDUM VATICANUM
:<span style="font-size:150%;"><font color=black>Josephus Ratzinger - Benedictus XVI
::<span style="font-size:110%;"><font color=black>- Cooperatores Veritatis - 
</font>
<span>
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
{{infobox}}
|
<span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=black>''Priemgetallen blijken niet zo willekeurig te zijn als men eerder had aangenomen.''
</font>
<span>
|}
 
 
 
 
 
span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=black>''Ook in de bioscoop werden antifascistische acties uitgevoerd''
</font>
<span>
|}
 
   
   
Quelle SAND Maurice. Masques et bouffons (Comedie Italienne). Paris, Michel Levy Freres, 1860
Enkele breuken hebben een eigen naam:
* {{vbreuk|2}} [[half]]
Urheber Maurice Sand
* {{vbreuk|4}} [[kwart (breuk)|kwart]]
* {{vbreuk|3|4}} [[driekwart]]
#:<span style="font-size:125%;"><font color=black>'''2<sup> 2</sup>/<sub> 9</sub> + <sup> 5</sup>/<sub> 9</sub> = 2<sup> 7</sup>/<sub> 9</sub>''' </font></span>
* {{vbreuk|1|1|2}} [[anderhalf]]
 
* '''√<sup>12</sup>''' 
≈12
{{vbreuk|1|1}} = 1
 
* <big>2<sup>{{vbreuk|0|12}}</sup> = 1</big>
* <big>2<sup>{{vbreuk|1|12}}</sup> = 1,059463094</big>
 
* <big>2<sup>{{vbreuk|2|12}}</sup> = 1,122462048</big>
 
 
{{vbreuk|x|4}}
 
    √{{vbreuk|L|C}}
 
 
 
{{infobox}}
|
<span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=blue>''Zijn eerste composities schreef Elgar voor amateurs.''
</font>
<span>
|}
 
{{infobox}}
|
<span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=blue> "''Heeft men een goed boek uitgelezen, dan is het alsof men van een goede vriend afscheid neemt.''"
</font>
<span>
|}
 
[[Categorie: Literatuur]]
[[Categorie: Tijdschrift]]
[[Categorie: Literair genre]]{{infobox}}
|
<font color=black>
<span>
<font>
:<span style=font-size:150%;><font color=blue>''Het ballet veroorzaakte een enorm schandaal. ''
</font>
<span>
|}
 
[[Categorie: Vakliteratuur]]
 
 
{{infobox}}
|
<span>
<font>
:<span style="font-size:150%;"><font color=blue>''Priemgetallen blijken niet zo willekeurig te zijn als men eerder had aangenomen.''  
</font>
<span>
|}
 
{| class="wikitable"
<span style="font-size:150%;">
<font color=black>
! Op een gegeven moment stelt hij vast,
dat het een verloren zaak is.
</font>
</span>
|}
 
 
{{infobox}}
|
<font color=blue>
<big>
:''Een streamer bevat een zeer korte''
:''tekst van twee of drie regels.''
</big>
</font>
|}
 
<span style="font-size:150%;">
<font color=blue>
::::*'''Het schrijven van de Magister Ludi aan de Pedagogische Dienst'''
</font>
</span>
|}
 
{{infobox}}
|
<font color=blue>
:.....''dat hij al tekenen waarneemt, dat in de nabije toekomst '''Het Kralenspel'''
: ''als eerste verloren zal gaan.''
</font>
|}
 
 
:<code><nowiki>{{Overline| (12)}}</nowiki></code> {{overline|om ergens een lijntje boven te trekken}}
:<code><nowiki>{{Overline|24}}</nowiki></code>
 
''12
''<br/>
{{Overline|''24''}}
 
 
12
<br/>--
<br/>24
 
==Breuken==
 
<!--<math>\mathbb{Z}</math>--> [[Bestand:Zmath.png|9px]]
 
<!--<math>\mathbb{R}</math>--> [[Bestand:Rmath.png|9px]]
 
<!--<math>\mathbb{C}</math>--> [[Bestand:Cmath.png|9px]]
 
 
 
Als dit in een zin staat <!--[[Blackboard bold|<math>\mathbb{N}</math>.]] --> [[Bestand:Nmath.png|10px]]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
{{Breuk|a|b|c}}: a b/c (geheel getal, teller en noemer)
{{Breuk|a|b}}: a/b (teller en noemer)
{{Breuk|a}}: 1/a (alleen noemer)
 
12
<br/>--
<br/>24
 
 
:<code><nowiki>{{Overline|a}}</nowiki></code>
 




Franciscus 20 jul 2009 13:33 (UTC)


''12''
<br/>
<br/>
{{Overline|''24''}}
{{Overline|''a''}}
:<code><nowiki>{{Overline|24}}</nowiki></code>
''12''
<br/>
<br/>
{{Overline|''24''}}
{{I =vbreuk|U|R|}}
<br/>
<br/>
In deze theoretische verhandeling, wordt de vergelijking:
'''''S''''' = {{vbreuk|'''''A'''''|'''''L'''''}} geïntroduceerd.
<br/>Hierbij is:
:*'''''S''''' de stroom
:*'''''A''' de spanning
:*'''''L''''' de weerstand
Later zijn deze letters vervangen door de huidige notatie:
'''''I''''' = {{vbreuk|'''''U'''''|'''''R'''''}}
sin α = sin 32 0 + 18 + [ ( 44 ) / 60 ) / 60 ] = sin 32,3122 0 = 0,5345
{{overline|24}}
==Schrijfwijze==
Het hoofdtelwoord geeft de [[teller (breuk)|teller]] van een [[breuk (wiskunde)|breuk]] weer, het rangtelwoord de [[noemer]].
* {{vbreuk|5}} een vijfde, {{vbreuk|7|10}} zeven tiende, {{vbreuk|1|2|6}} een twee zesde.
* {{vbreuk|11|1|5}} elf en een vijfde, elf een vijfde, of elf gehelen en een vijfde.
----------------------------------------------
Enkele breuken hebben een eigen naam:
* {{vbreuk|2}} [[half]]
* {{vbreuk|4}} [[kwart (breuk)|kwart]]
* {{vbreuk|3|4}} [[driekwart]]
* {{vbreuk|1|1|2}} [[anderhalf]]
-------------------------------------------------
Een ''derde'' lijkt een eigen naam te hebben. Het is als breuk een "gewone" combinatie (''derde'' is het rangtelwoord van drie):
* {{vbreuk|3}} ''een'' derde (dus niet ''eenderde'')
* {{vbreuk|2|3}} ''twee'' derde.
----------------------------------------------------------------
{{vbreuk|sina|cosa}}
* {{vbreuk|30-10|5}}
{{vbreuk|60|24/60}}
:<big>'''''R<sub>v</sub> = {{vbreuk|1|1R<sub>1</sub> + R<sub>2</sub> +......R<sub>n</sub>}}</big>
{{vbreuk|5}}
{{vbreuk|-|x}}(t)
''
<big>'''''x<sup>→</sup>(t)''''' = '''''v<sup>→</sup> • t''''' + '''''x<sub>0'''''</sub><sup>→</sup> = {{vbreuk|'''''dx<sup>→</sup>|dt'''''}} • '''''t + x<sub>0</sub><sup>→'''''</sup></big>
<big>{{vbreuk|''y(p)|x(p)''}} = {{vbreuk|''K • G(p)|1 + [K • G(p) • H(p)]''}}</big>
sin α = sin 32 0 + 18 + [ ( 44 ) / 60 ) / 60 ] = 0 = 0,5345 24
sin a = sin 32  + 18 + {{vbreuk|44|60/60}} = sin 32,3122
<big>Groter</big>
{{infobox}}
|
<big>
''Op een gegeven moment meent hij, dat hij de zin van het Spel dicht is genaderd, maar denkt toch dat hij dit niet tot zijn beroep moet maken.''
</big>
|}
23 • 60 • 60 = 82.800
128 <span style="font-size:125%;"><font color=black><sup> 4</sup>/<sub> 7</sub> <sup> 0</sup> </font></span>
<span style="font-size:85%;"><font color=black> '''achtenveertig''' </font></span>achtenveertig
:*<span style="font-size:145%;"><font color=black>''P =  U • I • cos φ''</font></span>
:*<span style="font-size:145%;"><font color=black>''P =  3U<sub> f</sub> • I<sub> f</sub> •  cos φ''</font></span>
waarbij:
:*<span style="font-size:145%;"><font color=black>''U<sub> f</sub> = U<sub> fase</sub> en I<sub> f</sub> = I<sub> fase</sub>''</font></span>
:* P = 3 U<sub> fase</sub>• I <sub> fase</sub> • cos φ
::''Moon River, Goodnight Moon, Moon Cloud, Dark of the Moon''




::* ''' ''sin α =  BC / AB = ½ AB / AB = 0,5'''''
::Voor zijde ''AC'' wordt de stelling van [[Pythagoras]] toegepast, en wel als volgt:
::*  '''''AC = √ ( AB )<sup> 2</sup> – ( BC )<sup> 2</sup>'''''  = '''''√ ( AB )<sup> 2</sup> – ( ½ AB )<sup> 2</sup> = √ ¾ (AB)<sup> 2</sup> = ½ AB√3'''''
::Hieruit volgt dan :
::* '''''cos α = AC / AB = ½ AB √ 3 / AB = ½ √ 3 ( = 8,66 )'''''
::en :
::* '''''tg α = BC / AC =  ½ AB / ½ AB√3 = 1/3 . √3 = 0,577'''''






                                                                 


{| class="wikitable"
{|  
!'''Quotiënt'''
! '''''Φ'''''
|-
| 1 : 1
| 1
|-
|-
| 2 : 1
| 2
|-
|-
| 3 : 2
|1,5
|-
| 5 : 3
| 1,67
|-
| 8 : 5   
| 1,6 
|-
|13 : 8
| 1.62500
|-
| ''89 : 55''
| ''1,6181818''
|-
| ''610 : 377''
| ''1,61537135''
|-
| ''4181 : 2584''
| ''1,61803405''
|-
| ''28657 : 17711''
| ''1,61803399''
|-
| '''196418 : 121393'''
|''' 1,618033989'''
|}
|}
{{Zie Luisterrijk}}
{{Persoon
|voornaam = Erik Alfred Leslie
|tussenvoegsel =
|achternaam =Satie
|alt. naam =
|geboorteplaats =Honfleur
|alt. geboorteplaats =
|geboortedag = 17 mei
|geboortejaar =1866                   
|overlijdensplaats =Parijs
|alt. overlijdensplaats =
|overlijdensdag =1 juli
|overlijdensjaar =1925
|afbeelding =
|onderschrift =
}}
[[Afbeelding:Portret van Erik Satie ( 1893 ) geschilderd door Suzanne Valadon.jpg|205px||thumb|right|Erik Satie ( 1893 ) geschilderd door zijn vriendin Suzanne Valadon]]
was een uiterst begaafd en oorspronkelijk Franse componist en pianist, die leefde als een bohémien. Door zijn tamelijk excentrieke houding werd hij algemeen beschouwd als een maatschappelijk buitenstaander. 
<br/>Zijn oeuvre, dat vooral uit muziek voor theater en ballet en uit pianowerken bestaat, geraakte na zijn dood aanvankelijk in de vergetelheid. Niettemin oefende hij tijdens zijn leven vrij veel invloed uit op andere componisten zoals [[Claude Debussy]], [[Maurice Ravel]], [[Darius Milhaud]] en [[Francis Poulenc]], en later ook op [[John Cage]]. De Amerikaan Cage was het ook die in de jaren '40 op de moderniteit van Satie wees en daarmee de aanzet gaf voor een hernieuwde belangstelling van Saties werken.
<br/>Hoewel afkomstig uit een welgestelde familie leefde Erik Satie een groot deel van zijn leven in grote armoede.


*[http://www.youtube.com/watch?v=LG4yH3fMXWA Poudre d' Or van Erik Satie op YouTube]
[[Categorie:Muziek]]
[[Categorie:Theater]]
[[Categorie:Schilderkunst]]






{{Zie Luisterrijk}}
{{Persoon
|voornaam = Darius
|tussenvoegsel =
|achternaam = Milhaud
|alt. naam =
|geboorteplaats = Aix
|alt. geboorteplaats =
|geboortedag = 4 september
|geboortejaar = 1892                   
|overlijdensplaats = Genève
|alt. overlijdensplaats =
|overlijdensdag =22 juni
|overlijdensjaar =1974
|afbeelding =
|onderschrift =
}}
[[Afbeelding:Portret van Darius Milhaud .......|190px||thumb|right|Darius Milhaud ( 19.. ) door]]
* Geniale Franse componist met als hoofdkenmerk de [[Polytonaliteit|polytonaliteit]], hoewel hij ook tonaal schreef. Raak en oorspronkelijk componist. Zijn muziek is dikwijls vrolijk van karakter
* Muziekstudie aan Conservatoire de Paris, onder meer bij [[Charles-Marie Widor]] onderbroken door de 1e Wereldoorlog, net toen hij zich klaarmaakte voor mededingen naar de [[Prix de Rome]]
* Componeerde al zeer jong zeer gemakkelijk
* Had grote bewondering voor de dichter Paul Claudel, en schreef muziek bij enkele van zijn drama's als: '''Agamemnon''' en '''Les Choéphores'''
* In 1916 werd Paul Claudel chef de mission (gezant) in Rio de Janeiro in Brazilië met Darius Milhaus als zijn secretaris of attaché. Hier kwam Milhaud in aanraking met de Zuid-Amerikaanse folklore en de dansmuziek, waardoor hij geïnspireerd werd tot composities als: '''Saudades do Brazil'''
* In 1919 keerde Milhaud terug naar Parijs en legde zich toe op concertreizen waarin hij als dirigent en pianist optrad. Hij schreef toen ook zijn '''Le boeuf sur le toit''' geïnspireerd op een bekend straatliedje uit Brazilië
* In Hoewel lid van [[Groupe des Six]] toch zijn eigen weg gegaan. Waren voornamelijk lid van deze groep om hun carrière te vergemakkelijken
* Opwindende jazzmuziek uit de jaren '20 inspireede veel componisten - onder wie Milhaud - tot het schrijven van zijn '''La création de Monde''' ( 1923 ), wat resulteerde in een grote tournee door de Verenigde Staten van Amerika. Tijdens die reis werkte hij zijn eerder geschreven balletmuziek bij Salade om tot een fantasie voor orkest en piano onder de naam Le carnaval d' Aix, waarin karakters uit l'Commedia del Arte muzilaal tot leven worden gewekt. 
* In 1940 begreep Milhaud al vrij snel, dat hij van de Duitse bezettingsmacht niet veel goeds hoefde te verwachten, en besloot naar de Verenigde Staten van Amerika te vertrekken. Werd daar docent aan het Mills College in Californië en schreef talrijke composities
* Na de bevrijding van Europa ging hij terug naar zijn vaderland en werd docent aan het Conservatoire de Paris
* Schreef theoretisch werk over muziek : Polytonalité et atonalité en zijn memoires legde hij neer in: Nôtes sans musique
* was een [[Frans]]e [[componist]] en [[muziekpedagoog]].
==Leven==
* Zoon uit een oud Provençaals-joods gezin. De geografische als ook de religieuze afkomst zal hem in zijn gehele leven vormen. Hij kreeg hij vanaf zijn 7e levensjaar systematisch muziekonderwijs Zijn eerste composities ontstonden in 1905.
* In 1909 begon hij in Parijs met de vioolstudie aan het ''Conservatoire national supérieur de musique,'' maar drie jaar later stapte hij over naar de compositieleer. Zijn docenten daar waren [[André Gédalge]] voor [[contrapunt]] en [[compositie (muziek)|compositie]], [[Charles–Marie Widor]] voor [[compositie (muziek)|compositie]] en [[Vincent d'Indy]] voor [[orkestdirectie|dirigeren]]. Toen maakte hij ook kennis met [[Arthur Honegger]] en [[Jacques Ibert]]. Zelf componeerde hij in die tijd voornamelijk liederen naar gedichten van Franse tijdgenoten en een eerste opera (La brebis égarée 1910-1915).
* In 1912 ontstond een belangrijke vriendschap met de Franse dichter [[Paul Claudel]] die zijn muzikale leven voor een groot deel heeft beïnvloed. Francis Jammes en Leo Latil hebben ook hun steentje bijgedragen tot de wording als componist van Darius Milhaud.
* Gedurende de Eerste Wereldoorlog nam Paul Claudel hem mee als attaché aan de Franse ambassade (1917-1918) in Rio de Janeiro in [[Brazilië]].
* Leerde daar de Braziliaanse volksmuziek en de populaire muziek kennen. Dat had in de volgende jaren grote invloed op zijn eigen compositiestijl. Zijn stijl is in Brazilië volwassen geworden.
* In maart 1919 kwam hij naar Frankrijk terug. Hij had contact met de kring om [[Jean Cocteau]] en [[Erik Satie]] die in 1920 door Collet, de [[Groupe des Six]] werd genoemd met [[Arthur Honegger]], [[Francis Poulenc]], [[Georges Auric]], [[Louis Durey]] en [[Germaine Tailleferre]] als naaste collega's.
* Zijn composities brachten hem de eerste successen bij het publiek, maar ook schandalen.
* In 1925 huwde hij zijn nicht Madeleine.
* Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog emigreerde Milhaud met zijn gezin naar de Verenigde Staten van Amerika en werd hij aan het ''Mills College'' in Oakland (Californië) leraar voor compositie tot 1971. Na het einde van de oorlog werd hij eveneens professor voor compositie aan het befaamde ''Conservatoire supérieur de musique'' te Parijs. Hij doceerde afwisselend in beide continenten.
* Tot zijn leerlingen behoorden de jazzmusicus [[Dave Brubeck]], de minimalist [[Steve Reich]], de Zweed [[Allan Pettersson]], de Duitser [[Karlheinz Stockhausen]] en de Griek [[Iannis Xenakis]].


Milhaud was een zeer productieve componist en schreef meer dan 400 partituren (zie [[Oeuvre van Darius Milhaud]] in alle mogelijke genres ([[Opera (muziek)|opera]], [[symfonie]] en symfonische muziek, kamer- en vocaalmuziek, werken voor harmonieorkest en liederen.




{{Zie Luisterrijk}}
{{Persoon
|voornaam = Darius
|tussenvoegsel =
|achternaam = Milhaud
|alt. naam =
|geboorteplaats = Marseille
|alt. geboorteplaats =
|geboortedag = 4 september
|geboortejaar = 1892                   
|overlijdensplaats = Genève
|alt. overlijdensplaats =
|overlijdensdag =22 juni
|overlijdensjaar =1974
|afbeelding =
|onderschrift =
}}
[[Afbeelding:Darius Milhaud.jpg|205px||thumb|right|<<<< Darius Milhaud >>>> ( 1930 ) ]]
was een oorspronkelijk en veelzijdig Frans componist en muziekpedagoog. Hij schreef vele soorten muziek als orkestmuziek, muziek voor piano, ballet- en filmmuziek, enkele opera's en vocale muziek, en was hierin uiterst productief. Zijn muziek heeft niet zelden een vrolijk karakter.
<br/>Zeer bekend van hem zijn:
* '''Saudades do Brazil'''
* '''Le Bœuf sur le toit,'''
* '''La création du Monde'''
* '''Scaramouche'''
Als hoofdkenmerk van zijn composities kan de [[Polytonaliteit|polytonaliteit]], worden genoemd, hoewel hij ook wel tonaal schreef.
<br/>Zijn composities leverden hem de nodige successen bij het publiek, maar gaven soms ook wel aanleiding tot kleine schandalen.
==Muzikale opleiding==
Darius Milhaud was een zoon uit een Provençaals-joods gezin van de middenklasse, afkomstig uit Aix-en-Provence. Zijn ouders waren eigenaar van een gerenomeerde handelsfirma en hadden beiden een muzikale achtergrond. Zijn vader was namelijk een amateurmusicus en stichtte ''la Société Musicale d’Aix-en Provençe''. Zijn moeder had zang gestudeerd in Parijs en was zeer goed thuis in joodse religieuze liederen.
<br/>Vanuit deze culturele en maatschappelijke achtergrond kreeg Darius Milhaud al vanaf zijn 7<sup>e</sup> jaar systematisch muziekonderwijs aan la ''Société Musicale d’Aix-en Provence''; het instituut dus wat zijn vader had helpen opzetten.
<br/>Milhaud componeerde al zeer jong vrij gemakkelijk. Zijn eerste composities ontstonden in 1905, dus toen hij twaalf jaar oud was. Wat later kon hij op de meest uiteenlopende plaatsen en omstandigheden zonder veel problemen zijn muzikale invallen noteren.
<br/>In 1909 begon hij in Parijs met de vioolstudie aan het ''Conservatoire national supérieur de musique,'' en drie jaar later met de compositieleer.
<br/>Zijn docenten op het conservatorium waren [[André Gédalge]] voor [[contrapunt]] en [[compositie (muziek)|compositie]], [[Charles–Marie Widor]] voor [[compositie (muziek)|compositie]] en [[Vincent d'Indy]] voor [[orkestdirectie|dirigeren]] en [[Paul Dukas]] voor orkestratie. In die tijd maakte hij ook kennis met [[Arthur Honegger]] en [[Jacques Ibert]], die al van zich hadden laten horen, en waar hij veel waardering voor had. Zelf componeerde hij in die tijd liederen naar gedichten van Franse tijdgenoten en een eerste opera :
*'''La brebis égarée'''
==Vriendschappen==
Milhaud had grote bewondering voor de katholieke Franse dichter [[Paul Claudel]], en kreeg toestemming muziek te schrijven bij enkele van zijn drama's als: '''Agamemnon''' en '''Les Choéphores'''
<br/>Er ontstond een hechte vriendschap met de dichter die zijn muzikale leven voor een groot deel verder zou beïnvloeden. Ook de dichters [[Francis Jammes]] en [[Léo Latil]] hebben bijgedragen tot de ontwikkeling van Darius Milhaud als componist.
<br/>Zijn studie aan het conservatorium werd onderbroken door de 1<sup>e</sup> wereldoorlog - die van 1914 tot 1918 duurde - net toen Milhaud zich aan het voorbereiden was voor mededingen naar de prestigieuze [[Prix de Rome]].
<br/>Medisch gezien ongeschikt voor militaire dienst, werkte hij enige tijd in een opvangcentrum voor Belgische en Franse vluchtelingen.
<br/>Toen in 1915 zijn goede vriend Léo Latil sneuvelde aan het westelijk front, schreef Milhaud zijn 3<sup>e</sup> strijkkwartet als eerbetoon aan deze grote Franse dichter.
==Verblijf in Brazilië==
In 1917 – dus tijdens de eerste wereldoorlog - werd de dichter Paul Claudel, die tevens politicus was, gezant in [[Rio de Janeiro]] in Brazilië en nodigde Darius Milhaus uit hem als zijn secretaris te begeleiden. Hierdoor kwam Milhaud in aanraking met de Braziliaanse volksmuziek en de Zuid-Amerikaanse folklore. Hij genoot van deze populaire muziek en van de  dansmuziek als de tango en de rumba.
<br/>Dit was de eerste keer dat Milhaud met muziek in aanraking kwam die anders was dan wat hij als kind had gehoord en gezongen in de synagoge en tijdens zijn verdere muzikale opleiding. Dat andere bestond daaruit, dat deze muziek niet-Westers was en niet-klassiek georiënteerd. Dat had in de jaren daarna grote invloed op zijn eigen composities.
<br/>Zijn stijl is in Brazilië volwassen geworden, waardoor hij onder meer kwam tot het schrijven van balletmuziek bij ''l'Homme et son désir'' op een scenario van Claudel, die geïnspireerd werd door de geweldige tropische bossen.
<br/>Ook beïnvloed door de rijke folklore componeerde hij zijn zeer bekend geworden '''Saudades do Brazil'''. <sup>1)</sup>
<br/>In ''Saudades do Brasil'' toont Milhaud op een geheel eigen wijze de herinnering aan Brazilië, met in Europa weinig gehoorde klanken.
<br/>Het werk werd voor het eerst in 1920 opgevoerd in een reeks van 12 stukken voor piano, waarvan elk deel een stadsdeel van Rio de Janeiro belicht. Zijn grote voorganger [[Isaac Albéniz]] had eerder iets soortgelijks gepresteerd met de in 1890 geschreven '''Suite España''' voor piano, waarbij een aantal Spaanse steden en wijken muzikaal worden vertolkt.
<br/>De orkestversie van ''Saudades do Brasil'' - met toevoeging van een korte [[ouverture]] - werd een jaar later door Milhaud uitgebracht. 
----------------------------------------------------
<sup>1) </sup>'''''Saudade''' is een Portugees woord, afkomstig van van het Latijnse ''''solitate'''' en de Portugese woorden ''''soledade'''' en ''''solidão'''', allemaal woorden voor ''''eenzaamheid''''. Het woord Saudade drukt spijt uit over afwezigheid, verdriet over afscheidnemen en het van gemis van geliefde mensen. Het is een tedere en nostalgische herinnering die het gevoel van verlies probeert weer te geven.''
==Le Bœuf sur le toit==
In 1919 - een jaar na de oorlog - keerde Milhaud terug naar Parijs en legde zich toe op concertreizen waarin hij als dirigent en pianist optrad. Hij schreef toen ook zijn zeer bekend geworden '''Le Bœuf sur le toit'''. Deze titel is afkomstig van een oud volksliedje, dat Milhaud tijdens het carnaval in Rio de Janeiro hoorde.
<br/>De compositie ''Le Bœuf sur le toit'' ( De os op het dak ) werd door hem in de vorm van een soort cinemafantasie opgezet voor viool en piano, als begeleiding van een zwijgende film van Charlie Chaplin. Het oorspronkelijke plan om de compositie als filmmuziek te gebruiken, ging echter niet door. Kort na de voltooiing zag de kunstenaar [[Jean Cocteau]] totaal andere mogelijkheden voor deze muziek en maakte er een succesvol ballet van, met decors van de Franse schilder [[Raoul Dufy]]. De oorspronkelijke opzet voor viool en piano werd hiervoor vervangen door een orkestratie. In deze vorm staat dit stuk nog steeds op het repertoire van de meeste grote orkesten.
<br/>De compositie ''Le Bœuf sur le toit'' is geen getrouwe weergave van het volkswijsje, maar is meer een opeenvolging van scènes, geïnspireerd door de oorspronkelijk melodie, en in de trant van de Braziliaanse volksmuziek. Tussen de scènes komt 14 keer het hoofdthema terug in de vorm van een rondo, maar steeds in een andere toonzetting.
==Groupe des Six==
Milhaud kreeg steeds meer contact met de kring componisten rondom de schrijver en theaterman Jean Cocteau en de componist [[Erik Satie]]. Deze groep, die in 1920 door de componist en muziekcriticus  Henri Collet, de [[Groupe des Six]] werd genoemd, en die bestond uit enkele jonge en veelbelovende componisten als: [[Arthur Honegger]], [[Francis Poulenc]], [[Georges Auric]], [[Louis Durey]] en [[Germaine Tailleferre]], nam Darius Milhaud al snel in hun midden op. De Groupe des Six vormde niet echt een 'school' zoals de zogeheten '''Russische Vijf''' ( ''Het machtige hoopje'' ), maar wilde op een duidelijke en he;dere manier met muziek omgaan. <br/>De groep interesseerde zich steeds meer voor de nogal gewaagde en baanbrekende muziek van Erik Satie, waardoor de leden van deze groep al spoedig door het publiek als leerlingen van Satie werden gezien. Satie zag zich echter niet als koploper van een school en wees elke aanhang en de daaruit voorkomende dwang af.
<br/>Hoewel Milhaud lid van deze groep was, ging hij toch zijn eigen weg. Ook de anderen waren voornamelijk lid van deze groep om hun carrière te vergemakkelijken.
==Verdere ontwikkelingen==
De opwindende [[jazz|jazzmuziek]] uit de jaren '20 inspireerde veel componisten tot het schrijven van nieuw klinkende muziek. Ook Milhaud had tijdens zijn reizen naar [[Londen]] en [[New York]] kennis met de jazzmuziek gemaakt, en werd gegrepen door het [[syncope (muziek)|syncopische]] ritme van die muziek. Dit leidde onder meer tot het schrijven van '''La création du Monde''' ( 1923 ), naar een scenario van ''Blaise Cendrars''.
<br/>De overrompelende muziek over de schepping van de wereld, is gebaseerd op mythen van Afrikaanse stammen en bavat een groot aantal instrumentale effecten van de jazzmuziek.
<br/>Het succes van deze compositie resulteerde in een grote tournee door de Verenigde Staten van Amerika. Tijdens die reis werkte hij zijn eerder geschreven muziek bij het ballet ''Salade'' om tot een fantasie voor orkest en piano onder de naam ''Le carnaval d' Aix'', waarin karakters uit de '''Commedia dell'arte''' muzikaal tot leven worden gewekt.
<br/>'''Commedia dell'arte''' is de gebruikelijke naam voor het Italiaanse geïmproviseerde typentoneel van de 16<sup>e</sup> tot 18<sup>e</sup> eeuw. Andere namen voor het genre zijn '''Commedia delle maschere''' vanwege de gebruikte maskers, of ook wel:'''Commedia all’italiana.'''Kenmerkend voor dit genre is, dat in de Commedia dell'arte steeds dezelfde personages met steeds dezelfde naam - dus met een direct herkenbaar uiterlijk - en eenzelfde karakter optreden.
<br/>Na zijn Amerikaanse tournee schreef Milhaud een nieuwe opera op tekst van Jean Cocteau '''La Pauvre Matelot''' waarvan de prémiere in Duitland plaats vond, en een de opera '''Christophe Colomb''', op een libretto van Claudel uitgevoerd in Berlijn in 1930. Een jaar daarvoor schreef hij filmmuziek voor Jean Renoir's '''Madame Bovary''', wat later tot nog meer filmmuziek leidde.
==Huwelijk==
In 1925 trouwde Milhaud met zijn tien jaar jongere nicht en actrice Madeleine. Uit dit huwelijk werd één zoon geboren, Daniël, die later kunstschilder zou worden.
<br/>Madeleine schreef enkele libretti voor opera's van Milhaud.
<br/>Madeleine Milhaud is lange tijd actief als actrice bezig geweest en overleefde Darius Milhaud ruim. Zij overleed in 1908 op een leeftijd van 106 jaar!
==Scaramouche==
[[Afbeelding:Scaramouche.jpg|thumb|left|>> Scaramouche, getekend door <<< Maurice Sand >>>]]
[[Afbeelding:Beginmaten van Brazileira.jpg|320px||thumb|right|<<<<<<<<<<< Beginmaten van Brazileira >>>>>>>>>>>>]]
In 1936 schreef Milhaud - ook weer gebaseerd op een karakter uit de '''Commedia dell'arte''' -zijn bekend en beroemd geworden '''Scaramouche''' voor twee piano's. Scaramouche stelt een  galante markies voor, die meestal in het zwart gekleed ging.
Het is het type van een Napolitaanse avonturier en opsnijder, die het uiteindelijk toch moet afleggen tegen andere figuren uit de '''Commedia dell'arte'''.
<br/>Het pianostuk bestaat uit drie delen:
* '''Vif'''
* '''Modéré'''
* '''Brazileira''' ''( Mouvement de Samba )''
Vooral het derde deel - ''Brazileira'' - is een gewild stuk voor pianovirtuozen. Het is uiterst lastig te spelen en het vraagt er om met de nodige vaart en briljance te worden uitgevoerd. Aan het eind van het stuk ontstaat er een vuurwerk van noten, waardoor men als
vanzelf deel wordt van het het opwindende ritme van de samba.
==Oorlogsjaren==
In 1940 begreep Milhaud al vrij snel, dat hij als jood van de Duitse bezettingsmacht niet veel goeds hoefde te verwachten. Daar kwam nog bij, dat in die periode door zijn aandoening -rheumatische arthritis - hij vaak van een rolstoel gebruik moest maken. Deze aandoening maakte hem extra kwetsbaar, aangezien de bezetter niet erg welwillend stond tegenover gehandicapten. Hij besloot dan ook met zijn gezin naar de Verenigde Staten van Amerika te emigreren. Zij ontsnapten via het neutrale Portugal. Hun vriend - de Frans-joodse dirigent [[Pierre Montreux]], die leider was van ''The San Francisco Symphony Orchester'', regelde voor hem een docentenpost voor compositieleer aan het ''Mills College in Oakland'', California. Milhaud bleef daar tot 1971. In de periode schreef hij talrijke composities.
<br/>Na het einde van de oorlog werd hij eveneens professor voor compositie aan het befaamde ''Conservatoire supérieur de musique'' te Parijs, waardoor hij afwisselend doceerde in beide continenten.
<br/>Tot zijn - zeer bekend gworden - leerlingen behoorden de jazzmusici en componisten [[Dave Brubeck]] en [[Burt Bacharach]], de minimalist [[Steve Reich]], de Zweed [[Allan Pettersson]], de Duitser [[Karlheinz Stockhausen]] en de Griek [[Iannis Xenakis]]. Ook onze landgenoot [[Simeon ten Holt]] heeft muziekonderwijs van Milhaud gehad.
<br/>Milhaud schreef een theoretisch werk over muziek : ''Polytonalité et atonalité'' en zijn memoires legde hij neer in: ''Nôtes sans musique''.
<br/>Darius Milhaud was een zeer productieve componist en schreef meer dan 400 partituren  in alle mogelijke genres ([[Opera (muziek)|opera]], [[symfonie|en symfonische muziek]], kamer- muziek en liederen en werken voor harmonieorkest. Door deze enorme productie was hij de meest productieve componist van de 20<sup>e</sup> eeuw.
<br/>Hoewel Milhaud een buitengewoon vooruitstrevend en vernieuwend componist was, geloofde hij niet in een totale omwenteling van de muziek maar meer in de ontwikkeling en uitbreiding van de mogelijkheden die de traditie te bieden had. Bekend is zijn uitspraak : ''Elk nieuw werk is niet meer dan een schakel van een ketting. Nieuwe ideeën en technieken voegen hooguit iets toe aan het verleden''.
==Joodse composities==
Zowel Milhaud's afkomst als zijn grote belangstelling voor het Joodse erfgoed, verklaren een aantal van zijn naoorlogse composities, die sterk gericht waren op de joodse traditie. Ooit in deze richting begonnen, schreef hij:
*'''Poèmes Juifs'''
en tussen de het eind van de eerste wereldoorlog en de overgave van Frankrijk aan Duitsland in 1940, componeerde hij na drie Psalmen in de Franse taal de volgende werken:
* '''Six Chants populaires Hébraiques'''
* '''Hymn de sion Israel est vivant'''
* '''Prières journalières à l'usage des Juifs du Comtat-Venaissin'''
* '''Liturgie Comtadine'''
* '''Cantate nuptiale'''
en twee
* '''Palestijns/Hebreeuwse liederen'''
Ook na zijn vertrek van naar de Verenigde Staten van Amerika schreef hij daar nieuwe werken die zijn afkomst vertegenwoordigden, als :
*'''Candelabre a sept branches'''
*'''David'''
Voorts een opera geschreven voor het ''Israel Festival''
*'''Saul'''
*'''Trois psaumes de David'''
*'''Cantate de Job'''
* '''Cantate de psaumes'''.
Zijn laatste werk:
* '''Ani maamin'''
met als ondertitel: '''Un Chant perdu et retrouve''' , op een tekst van [[Elie Wiesel]], beleefde de prémiere in 1975 in de ''Carnegie Hall'' door het ''Brooklyn Philharmonic Orchester'' en de ''New York University Choral Arts Society'', gedirigeerd door [[Lukas Foss]].
==Overlijden==
Darius Milhaud overleed op 22 juni 1974 op 81-jarige leeftijd in Genève. Zijn lichaam werd overgebracht naar zijn geboortestreek. In Aix-en-Provence ligt hij begraven op het israëlische gedeelte van le cimetière Saint Pierre, afgedekt door een bescheiden grafzerk.
<br/>Op hetzelde kerkhof ligt ook de [[impressionisme|impressionistische]] schilder Paul Cezanne begraven.
==Externe links==
*[http://www.youtube.com/user/pianistin74 Brazileira van Darius Milhaud op YouTube]
*[http://nl.wikipedia.org/wiki/Le_b%C5%93uf_sur_le_toit_(ballet) Le Bœuf sur le toit op Wikipedia]
[[Categorie:Muziek]]
[[Categorie:Theater]]






Enkele personages van de '''Commedia dell'arte''' zijn:
*''' Arlecchino'''
* '''Brighella'''
* '''Capitano'''
* '''Colombina'''
* '''Dottore'''
* '''Isabella'''
* '''Pantalone'''
* '''Pulcinella'''
* '''Scaramouche'''
De naam Scaramouche is afgeleid van Scaramuccia
Beschreibung SAND Maurice Masques et bouffons 07.jpg




Italiano: Scaramuccia
 
Deutsch: Scaramuz
 
Datum 1860(1860)
 
 
Quelle SAND Maurice. Masques et bouffons (Comedie Italienne). Paris, Michel Levy Freres, 1860
 
 
Urheber Maurice Sand
 
Cette nécropole a été créée en 1824 par acquisition de terrains privés jouxtant 2 cimetières déjà existants : Le cimetière israëlite et le cimetière Protestant. Le cimetière couvre 7 hectares. Plusieurs personnages célèbres y sont enterrés : , François ZOLA ainsi que Darius MILHAUD…
 
• Il occupe une dalle totalement insignifiante de la partie juive du cimetière Saint-Pierre
 
o
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[[Afbeelding:Paul Dukas.jpg|thumb|200px|right|]]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
: '''Δ BCD ~ Δ ABC'''
 
<br/>Franciscus 7 feb 2015 12:31 (CET)

Huidige versie van 9 okt 2019 om 19:23










Jean Cocteau

Jean Cocteau in 1923

Jean Maurice Eugène Clément Cocteau (Maisons-Laffitte, 5 juli 1889 – Milly-la-Forêt, 11 oktober 1963) was een Frans dichter, romanschrijver, toneelschrijver, schilder, ontwerper en filmmaker. Cocteau heeft in zijn leven enorm veel geschreven en geproduceerd, en was thuis in bijna alle kunstvormen en was één van de belangrijkste personen binnen het surrealisme.
Zijn bekendste werken zijn het boek Les Enfants terribles (1929), het toneelstuk Les parents terribles en de film La Belle et la Bête (1946).
Cocteau is een tot de verbeelding sprekend kunstenaar. Maar meer nog dan om zijn werk was Cocteau bekend om zijn opmerkelijke leven. Hij omgaf zich met beroemdheden als Sergei Diaghilev van de Ballets Russes, de zangeres Edith Piaf en de schilder Pablo Picasso, en hij raakte geregeld in opspraak vanwege zijn homoseksualiteit en zijn drugsgebruik.

Afkomst en jeugd

Jean Cocteau, zoon van Georges en Eugénie Cocteau, werd op 5 juli 1889 geboren in Maisons-Laffitte, in het noordwesten van het stedelijk gebied van Parijs. Het echtpaar had al twee kinderen: Marthe, geboren in 1877 en Paul, geboren in in 1881.
Het gezin woonde in de winter samen met hun grootouders van moederszijde in een herenhuis in Parijs en in de zomer in Maisons-Laffitte.
Zijn familie was van een solide Parijse bourgeoisie: gecultiveerd, rijk en geïnteresseerd in muziek, schilderkunst en literatuur. Zijn vader - een jurist - tekent uit liefhebberij en op jonge leeftijd begint Jean dat ook te doen. Zijn grootvader is een muziekliefhebber die muzikale sessies in het huis organiseert.

Zijn familie was van een solide Parijse bourgeoisie: gecultiveerd, rijk en geïnteresseerd in muziek, schilderkunst en literatuur

Jean was een verwend maar nerveus kind. Hij had een grillig karakter en was vaak ziek.
De vroegste herinneringen van Cocteau hadden te maken met het theater in populaire vormen, zoals het circus en het ijspaleis, en met serieuze theaters, zoals de tragedies die werden uitgevoerd bij de Comédie-Française.
Op 5 april 1898 - als Jean 9 jaar oud is - pleegt zijn vader zelfmoord. De reden daarvoor is nooit opgehelderd. Het bleef een duister raadsel dat hem altijd blijft achtervolgen en grote invloed op Cocteau heeft uitgeoefend.
In het voorjaar sterft grootmoeder Lecomte. De grootvader blijft bij zijn dochter wonen. Hij zorgt voor Jean en neemt hem elke zondag mee naar concerten op het conservatorium. Op de Wereldtentoonstelling in Parijs van 1900 is Cocteau vol ontzag voor de dansvoorstellingen.
Na een periode van basisonderwijs - die in alle opzichten onder het gemiddelde lag en vaak werd onderbroken door slechte gezondheid - begint hij zijn eerste jaar op de middelbare school aan de Lycée Condorcet. Hij blinkt uit in slechts drie onderwerpen: tekenen, gymnastiek en Duits. Zijn leraren vinden hem intelligent, maar inconsistent, onoplettend en rusteloos.

Eerste publicaties

De toneelspeler Edouard Max introduceerde de 17-jarige Cocteau in de elitewereld van Parijs. Hij organiseerde een séance rond Cocteaus poëzie, waardoor hij in één keer naam maakte. Zonder hem had Cocteau vast nog een lange weg te gaan gehad door al leurende bij uitgevers aan te kloppen.
Cocteau wordt wel gezien als het product van de jaren onmiddellijk voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog; jaren van verfijnde artistieke smaak, zonder politieke onrust. Er heerste een idealistische en optimistische geest in Europa. Die periode werd ook wel de roaring twenties genoemd.
Zijn echte verkenning van de wereld van het theater begon, toen hij met de Ballets Russes 1) in aanraking kwam, geleid door Sergei Diaghilev. Toen Cocteau de wens uitsprak om balletten te maken, daagde Diaghilev hem uit met: "Etonne-moi" ("Verras me").In 1911 schreef hij het libretto voor Le dieu bleu, een ballet voor de Ballets Russes.

Eerste Wereldoorlog

Toen de Eerste Wereldoorlog bezig was, wilde Cocteau het leger in, maar werd afgekeurd. Hij wist een burgerkonvooi te organiseren om aan de frontlinie gewonden op te halen, waarbij hij als chauffeur fungeerde. Dat hield hij vol tot 1917.
Midden in de oorlog kwam Cocteau met Parade uit, een avant-gardeballet, waarvoor onder anderen Pablo Picasso de decorstukken en de kostuums ontwierp en Erik Satie de muziek componeerde. Cocteau en Picasso sloten zich aan bij de groep Ballets Russes van Sergei Diaghilev in Rome om het ballet voor te bereiden. De première van de Parade vond plaats op 18 mei 1917 in het Théâtre de Châtelet. Het publiek en de critici waren meer overbluft dan geërgerd door de muziek van Satie en de sets en kostuums van Picasso. De moderne muziek, het decor, het verhaal; alles was modern en het publiek wist er nog geen raad mee.
Op 12 juli van dat jaar zijn Jean Cocteau, de dichter en schrijver Guillaume Apollinaire en de dichter, schrijver en schilder Max Jacob, getuigen bij het huwelijk van Pablo Picasso en Olga Koklova.

Kritiek

Op een gegeven moment schetst Cocteau in 1919 zijn eigen specifieke kunstgevoel. Ondanks zijn inspanningen om betrokken te worden bij de publicatie van een belangrijk document daarover, wordt Cocteau buitengesloten. In die tijd ook publiceert de schrijver André Gide - een Nobelprijswinnaar - een open brief aan Jean Cocteau in de Nouvelle Revue française waarin hij de dichtbundel Le Cap de Bonne-Espérance (Kaap de Goede Hoop) en het ballet Parade bekritiseert. In hetzelfde artikel citeert Gide Le Coq et le Arlequin (De haan en de harlekijn) als bewijs dat de dichter geen muzikale vaardigheden bezit. Cocteau reageert hierop fel in het literaire tijdschrift Les Ecrits nouveaux , waarop Gide natuurlijk terugschiet. Voor Cocteau sluit deze vervelende polemiek tijdelijk de deur naar de Nouvelle Revue française , waarvoor hij bijdragen leverde.

Productie

In 1920 ontmoet hij de zestienjarige Raymond Radiguet, wat uitgroeit tot een liefdesverhouding. In datzelfde jaar wordt Cocteau de verdediger en grote inspirator van jonge musici, die al snel bekendheid verwerven als de "Groupe de Six". Hij brengt juni en het grootste deel van juli door in Londen met Darius Milhaud om de Engelse productie van Le Bœuf sur le toit in het London Coliseum te verfijnen. In oktober komt Cocteau uit met het boek Thomas l'imposteur (Thomas de bedrieger), waar in 1964 ook een film van is gemaakt.
Op 12 december sterft Radiguet bij gebrek aan onvoldoende medische begeleiding aan tyfus. De totaal ingestorte Cocteau woont de begrafenis niet bij. Enige tijd later nemen Serge Diaghilev, Auric en Poulenc een radeloze Cocteau mee naar Monte-Carlo. Ze geven hem de raad om troost te zoeken in de opium, wat bij Cocteau tot verslaving leidt. Intussen werkt hij aan plannen voor het ballet Le Train bleu. In 1925, ondergaat Cocteau - op aandringen van vrienden - een behandeling voor zijn opiumverslaving in de Clinique des Thermes Urbains.

Een periode van intense creativiteit volgt waarin veel werk van hem wordt gepubliceerd

Een periode van intense creativiteit volgt waarin veel werk van hem wordt gepubliceerd. In het jaar daarna schrijft hij het libretto voor de opera-oratorium Oedipus Rex voor Stravinsky die vanaf half januari aan de muziek werkt. In mei 1927 was de première, waarbij het werk niet onverdeeld gunstig werd ontvangen. In december vond in de Galerie des Quatre Chemins een tentoonstelling van ongewone objecten en tekeningen plaats met de titel Poésie plastique (Gebeeldhouwde poëzie). Het was een eerste pogingen van Cocteau tot creatie van een moderne post-kubistische kunst in Frankrijk Op 16 december 1927 première van de opera Pauvre matelot (The Poor Sailor), met muziek van Darius Milhaud. Cocteau voltooit La voix humaine (The Human Voice) en schrijft Le Livre blanc (The White Book). Op 28 december gaat de opera Antigone in première in het Théâtre de la Monnaie in Brussel met muziek van Arthur Honneger. Eind november 1928 checkt hij in bij een kliniek in Saint-Cloud in voor een nieuwe poging tot afkicken. 1929 Maakt tekeningen, begint aan het boek Opium, journal d'une désintoxication en schrijft in drie weken Les Enfants terribles (Children of the Game), dat zeer gunstig wordt ontvangen. In het boek Opium beschrijft Cocteau's het herstel van zijn verslaving aan opium. Eind augustus 1931 blijkt hij besmet te zijn met tyfus en moet hij veertig dagen in een kliniek doorbrengen. Kort daarop begon hij weer met opium te roken. In 1933 ondergaat hij weer een kuur om daar van af te raken. Terwijl ze audities houden voor Oedipus Rex, merkt Cocteau Jean Marais op, en geeft hem een rol in het koor.

Cineast

Cocteau debuteerde pas op de relatief late leeftijd van 41 jaar als cineast. Cinema was destijds nog relatief jong, maar de regels van het medium leken al vast te liggen. Cocteau ging echter dapper en volstrekt autodidact zijn eigen koers, en heeft vervolgens een klein maar interessant oeuvre bij elkaar gefilmd. Zijn films worden tegenwoordig nog steeds bekeken en gewaardeerd vanwege hun unieke stijl en sfeer. La Belle et la Bête, Orphée en andere films waren succesvol De film Orphée uit 1950 wordt algemeen beschouwd als zijn meesterwerk. Het is een zichzelf mythologiserend portret van de gekwelde kunstenaar, die te kampen heeft met innerlijke demonen, zijn schrijverschap, liefde, dood en de confrontatie met zijn publiek.

Laatste jaren

Tijdens de herfst van zijn leven leidt Cocteau een betrekkelijk rustig bestaan. Hij komt met name in het nieuws door zijn toetreding tot de Académie Francaise in 1955 en de fresco’s die hij schildert in plaatsen aan de Côte d’Azur.
Hoewel hij op hoge leeftijd is, komt zijn dood toch nog vrij onverwacht. In oktober 1963 serft hij in Milly-la-Forêt. Cocteau ligt begraven in het kleine kapelletje van Milly-la-Forêt, een dorpje nabij Fontainebleau. Je reste avec vous staat in guirlande-schrift op zijn graf geschreven.

Bronvermelding

Bronnen, noten en/of referenties:

  • 1) De Ballets Russes was een balletgezelschap uit Rusland, gesticht door Sergej Djagilev. Tussen 1909 en 1929 traden de Ballets Russes op in tal van westerse landen.
rel=nofollow














Dit is een artikel uit de serie:
Bekende melodie,
onbekende componist
Si j'etais Roi
Menuet, Kwintet opus 13, nr. 5
Le Calife de Bagdad
On hearing the first Cukoo in Spring
Berceuse de Jocelyn
Plaisir d' Amour
Die lustigen Weiber von Windsor
De Urendans, La Giaconda
Dona Diana, Moretto









































































Dit is een artikel uit de serie:
Bekende melodie,
onbekende componist
Si j'etais Roi
Menuet, Kwintet opus 13, nr. 5
Le Calife de Bagdad
On hearing the first Cukoo in Spring
Berceuse de Jocelyn
Plaisir d' Amour
Die lustigen Weiber von Windsor
De Urendans, La Giaconda
Dona Diana, Moretto




Dit is een artikel uit de serie:
Bekende melodie,
onbekende componist
Si j'etais Roi
Menuet, Kwintet opus 13, nr. 5
Le Calife de Bagdad
On hearing the first Cukoo in Spring
Berceuse de Jocelyn
Plaisir d' Amour
Die lustigen Weiber von Windsor
De Urendans, La Giaconda
Dona Diana, Moretto


























||i=1 |}




 
Ψ (x⃗,t)

















De stad Montfort-L'Amaury in eerbetoon aan Maurice Ravel die in dit huis van 1921 tot 1937 woonde Ravel se fixa à Montfort-l'Amaury en 1921. Sa maison, le Belvédère, conservée en l'état selon la volonté de son frère, abrite un musée depuis 1971 et fait l’objet d’une inscription auprès des monuments historiques depuis 199459. Français : Maison dite du Belvédère de Maurice Ravel à Montfort-l'Amaury (Yvelines, France) Date 20 November 2006 Source Cliché personnel, own work Author ℍenry Salomé (Jaser !) 08:17, 21 November 2006 (UTC) Object location 48° 46′ 34.28″ N, 1° 48′ 19.4″ E Kartographer map based on OpenStreetMap. View this and other nearby images on: OpenStreetMap - Google Earth info Licensing[edit] The copyright holder of this work, hereby publish it under the following licenses: GNU head Permission is granted to copy, distribute and/or modify this document under the terms of the GNU Free Documentation License, Version 1.2 or any later version published by the Free Software Foundation; with no Invariant Sections, no Front-Cover Texts, and no Back-Cover Texts. A copy of the license is included in the section entitled GNU Free Documentation License.


























OPVS FUNDATUM VATICANVM
Josephvs Ratzinger - Benedictvs XVI
- Cooperatores Veritatis -

OPUS FUNDUM VATICANUM
Josephus Ratzinger - Benedictus XVI
- Cooperatores Veritatis -









Priemgetallen blijken niet zo willekeurig te zijn als men eerder had aangenomen.



span>

Ook in de bioscoop werden antifascistische acties uitgevoerd

|}


Enkele breuken hebben een eigen naam:

  • 12

≈12  1 /1 = 1

  • 2 0 /12 = 1
  • 2 1 /12 = 1,059463094
  • 2 2 /12 = 1,122462048


 x /4

 L /C 


Zijn eerste composities schreef Elgar voor amateurs.

"Heeft men een goed boek uitgelezen, dan is het alsof men van een goede vriend afscheid neemt."

Het ballet veroorzaakte een enorm schandaal.


Priemgetallen blijken niet zo willekeurig te zijn als men eerder had aangenomen.

Op een gegeven moment stelt hij vast,

dat het een verloren zaak is.


Een streamer bevat een zeer korte
tekst van twee of drie regels.

  • Het schrijven van de Magister Ludi aan de Pedagogische Dienst

|}

.....dat hij al tekenen waarneemt, dat in de nabije toekomst Het Kralenspel
als eerste verloren zal gaan.


{{Overline| (12)}} om ergens een lijntje boven te trekken
{{Overline|24}}

12
24


12
--
24

Breuken

 
Bestand:Rmath.png 
 


Als dit in een zin staat






a bc: a b/c (geheel getal, teller en noemer) ab: a/b (teller en noemer) 1a: 1/a (alleen noemer)

12
--
24


{{Overline|a}}



12
24



a



{{Overline|24}}

12
24

Sjabloon:I =vbreuk
In deze theoretische verhandeling, wordt de vergelijking: S =  A /L geïntroduceerd.
Hierbij is:

  • S de stroom
  • A de spanning
  • L de weerstand

Later zijn deze letters vervangen door de huidige notatie: I =  U /R

sin α = sin 32 0 + 18 + [ ( 44 ) / 60 ) / 60 ] = sin 32,3122 0 = 0,5345 24

Schrijfwijze

Het hoofdtelwoord geeft de teller van een breuk weer, het rangtelwoord de noemer.

  •  1 / 5  een vijfde,  7 /10 zeven tiende, 1  2 /6 een twee zesde.
  • 11  1 /5 elf en een vijfde, elf een vijfde, of elf gehelen en een vijfde.

Enkele breuken hebben een eigen naam:


Een derde lijkt een eigen naam te hebben. Het is als breuk een "gewone" combinatie (derde is het rangtelwoord van drie):

  •  1 / 3  een derde (dus niet eenderde)
  •  2 /3 twee derde.

 sina /cosa

  •  30-10 /5

 60 /24/60

Rv =  1 /1R1 + R2 +......Rn


 1 / 5 

 - /x(t)


x(t) = v • t + x0 =  dx /dtt + x0


 y(p) /x(p) =  K • G(p) /1 + [K • G(p) • H(p)]


sin α = sin 32 0 + 18 + [ ( 44 ) / 60 ) / 60 ] = 0 = 0,5345 24

sin a = sin 32 + 18 +  44 /60/60 = sin 32,3122



Groter

Op een gegeven moment meent hij, dat hij de zin van het Spel dicht is genaderd, maar denkt toch dat hij dit niet tot zijn beroep moet maken.

23 • 60 • 60 = 82.800


128 4/ 7 0 achtenveertig achtenveertig

  • P = U • I • cos φ
  • P = 3U f • I f • cos φ

waarbij:

  • U f = U fase en I f = I fase
  • P = 3 U fase• I fase • cos φ
Moon River, Goodnight Moon, Moon Cloud, Dark of the Moon




































Δ BCD ~ Δ ABC


Franciscus 7 feb 2015 12:31 (CET)