Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.

Wim Jongbloed

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
rel=nofollow


Wim Jongbloed (16 december 19295 december 1982) was een Nederlands musicus. In 1949 was hij een van de oprichters van en jazzpianist bij het Atlantic Quintet. Later was hij arrangeur voor verschillende artiesten, zoals The Cats en Pussycat, en televisieprogramma’s, zoals De Fred Haché Show.

Biografie

In 1949 was hij samen met in het bijzonder Tonny Nüsser, ex-drummer van de Dutch Swing College Band, een van de oprichters van het Atlantic Quintet, waarmee ze een eigentijdse jazzrichting insloegen als reactie op Dutch Swing College dat na een richtingloze periode in de richting van de dixieland bewoog.

Jongbloed maakte de hoogtijdagen van het kwintet mee, met veel optredens in Nederland en Duitsland en goede recensies in de media. Door de combinatie van uitzendingen op radio en het verschijnen van enkele grammofoonplaten groeide de populariteit. Aan het begin van 1950 ging hij met de muziekgroep enkele maanden naar Zuid-Duitsland voor een serie optredens in Amerikaanse officierenclubs. Bij terugkeer in Nederland bleef hij optreden totdat hij in militaire dienst ging.

Hierna speelde hij voor zowel Nederlandse en buitenlandse artiesten, zoals Josephine Baker, Cleo Laine en Chuck Berry. In de jaren zeventig kwam hij met een ep, Dancin’ just for fun, waarop vier nummers staan en die hij onder de naam Orkest Wim Jongbloed uitbracht voor de dansbond.

Verder was hij muziekarrangeur voor zowel muziek- als televisieopnames. Bekend werk voor televisie waren zijn arrangementen van Makkers, staakt uw wild geraas (1960) en De Fred Haché Show (1972–1973).

Samen met producent Klaas Leyen leverde hij van 1968 tot 1974 de arrangementen voor The Cats tijdens de succesvolle periode van die band. Jongbloed was bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de orkestratie op de platen van The Cats. Hij werkte voortdurend aan de ontwikkeling van de sound van hun platen en wordt voor een belangrijk deel verantwoordelijk gehouden voor de ontwikkeling van de Palingsound. In het boek One way wind wordt de herinnering vastgehouden dat de Cats-leden na zijn dood een speciaal bezoek brachten aan zijn vrouw om haar te bedanken voor zijn aandeel, iets waarvan het hen speet dat ze dit niet duidelijker tijdens zijn leven hadden overgebracht.

Ook was hij verantwoordelijk voor het arrangement van Mississippi van Pussycat dat in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk een nummer 1-hit werd. Verder arrangeerde hij muziek voor onder meer Jan Akkerman, Robert Long, Unit Gloria, The Buffoons, Imca Marina, Patricia Paay en Manke Nelis.

Wim Jongbloed overleed enkele weken voor zijn verjaardag in 1982; hij zou 53 geworden zijn. Zijn zoon, Willem Jongbloed, is drummer en speelde in de Margriet Eshuijs Band, Temple en Long Tall Ernie and the Shakers.

Externe link

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen

Q1731368 op Wikidata  Intertaalkoppelingen via Wikidata (via reasonator)

rel=nofollow