Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.

Meyer Tabakman

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Meyer Tabakman (Siedlce 1912 - concentratiekamp Auschwitz 1944) was een Pools-Joods slachtoffer van de holocaust.[1][2][3]

Levensloop

Tabakman verhuisde in 1927 van Polen naar Brussel. Hij trouwde er met de eveneens Poolse emigrante Rajzla Kibel. Hij werkte als leurder of handelaar en werd lid van de Zionistische Arbeiderspartij

Tweede Wereldoorlog

In februari 1942 werd hij lid van de conservatieve Belgische Nationale Beweging. Hij hielp sluikbladen verdelen (La Voix des Belges, Le Flambeau, Notre Parole), bood hulp aan ondergedokenen en met de aanmaak en van valse identiteitskaarten. Hij speelde echter vooral een belangrijke rol in de zoektocht naar werk- en schuilplaatsen voor de Joden.

De Vereeniging van Joden in België VJB verkreeg op 4 juli 1942 van het Duitse Arbeitsamt van Brussel toestemming kreeg om 56 Joden vrij te stellen van verplichte tewerkstelling. Het ging om personeel en leden van de leiding van de organisatie. Nadat het gemeentebestuur toestemming gaf konden Joden aan de slag Okegem. Tabakman richtte hiervoor op 12 juli met vier anderen (Turyer, Waysglus, Zaidman en Szrul Tabakman) een schijnvennootschap op die officieel 2ha. onontgonnen grond in Okegem zou ontwikkelen. Op die manier was er een economisch kader om te verantwoorden dat zo'n 40-50 Joden in Okegem aanwezig waren, al werden ze wel gescheiden gehouden van de dorpsbevolking. Tabakman sloot ondertussen een akkoord met fabrieksuitbater Patrice De Schepper zodat de Joden ook effectief konden werken (en dus inkomsten hadden). Eind augustus vertrokken alle Joden uit Okegem, omdat de Duitsers de razzia's opvoerden en de Joden officieel in Okegem aanwezig waren zodat de Duitsers wisten dat ze hier waren.[4]

Tabakman werd in januari 1943 gearresteerd en opgesloten in de Dossinkazerne. Hij ontsnapte uit het negentiende treinkonvooi en schreef vervolgens een artikel in het clandestiene sluikblad Le Flambeau. In het artikel schreef hij dat hij eenvoudigweg uit de trein was gesprongen. Dit artikel inspireerde Youra Livchitz, Jean Franklemon en Robert Maistriau om het twintigste treinkonvooi aan te vallen. Tabakman was actief in dezelfde verzetscel als Alexandre Livchitz, de broer van Youra.[5]

Tabakman werd opnieuw gearresteerd op 1 december 1943 in Vorst en opnieuw opgesloten in de Dossinkazerne. Hij ontsnapte vervolgens in april 1943 ter hoogte van Boutersem uit het twintigste treinkonvooi. Hij werd echter weerom gearresteerd en op 15 januari 1944 gedeporteerd met het drieëntwintigste treinkonvooi. Ditmaal wist hij niet te ontsnappen en hij verdween in het concentratiekamp Auschwitz.[6]

Zijn echtgenote werd ook gedeporteerd naar Auschwitz maar overleefde het kamp.[7]

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties
  1. º Joodse onderduikers in Okegem - Een vergeten episode
  2. º "Opeens dat besef: de trein is gestopt", Douglas De Coninck, De Morgen, 29 januari 2005
  3. º Transport XX Mechelen-Auschwitz, Maxime Steinberg, VUBPress 2008
  4. º Belgium and the holocaust : jews, Belgians, Germans. Dan Michman, Yad Washem 1998
  5. º Rebelles silencieux. L'attaque du 20e convoi pour Auschwitz. Marion Schreiber, Racine, 2006
  6. º [http://herinneringmemoire.be/documenten/Michiels-Mark/xxste-transport.pdf het XXste Transport naar Auschwitz]
  7. º The History of Jews Who Fled Nazi Deportation Trains in France, Belgium, and the Netherlands. Tanja von Fransecky, 2019