Wikisage, de vrije encyclopedie van de tweede generatie, is digitaal erfgoed

Wikisage is op 1 na de grootste internet-encyclopedie in het Nederlands. Iedereen kan de hier verzamelde kennis gratis gebruiken, zonder storende advertenties. De Koninklijke Bibliotheek van Nederland heeft Wikisage in 2018 aangemerkt als digitaal erfgoed.

  • Wilt u meehelpen om Wikisage te laten groeien? Maak dan een account aan. U bent van harte welkom. Zie: Portaal:Gebruikers.
  • Bent u blij met Wikisage, of wilt u juist meer? Dan stellen we een bescheiden donatie om de kosten te bestrijden zeer op prijs. Zie: Portaal:Donaties.

Georges Cordier

Uit Wikisage
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
rel=nofollow

Georges Cordier (Boussu, 16 februari 1901 - Bergen, 8 december 1941) was een Belgisch syndicalist en politicus voor de PCB.

Levensloop

Cordier stamde uit een mijnwerkersfamilie en was zelf mijnwerker geweest. In 1923 werd hij lid van de PCB en organiseerde hij de eerste ledengroep voor die partij in de Borinage. Lid van de Mijnwerkerscentrale, werd hij comitélid bij de Chevaliers du travail in 1930 omgedoopt tot Centrale révolutionnaire des Mineurs (CRM). In 1928 al was hij actief tijdens de mijnwerkersstaking bij Charles Coppée in Boussu. Hierbij opgemerkt, werd hij op de 'zwarte lijst' geplaatst en voortaan nergens meer aangeworven.

Toen de grote staking van 1932 losbrak in de Borinage, speelde hij een belangrijke rol. In juli 1932 ontstonden hevige stakingen in de mijnen en in de hoogovens, waarbij men zich verzette tegen het stelselmatig verminderen van de lonen. De actie duurde twee maanden en tot 240.000 stakers deden er aan mee, ondanks het feit dat de vakbonden tegengas gaven en de onderdrukking door de ordediensten brutaal was. Er werd een relatief succes behaald, doordat voortaan de lonen stabiel bleven. Deze staking werd gefilmd door Joris Ivens en Henri Storck en werd vertoond onder de naam Misère au Borinage.

Vanaf 1932 werd Cordier kaderlid binnen de Henegouwse communistische partij, waar hij secretaris van werd. Hij werd in 1936 verkozen tot provincieraadslid voor het kanton Boussu en in 1938 tot gemeenteraadslid van de gelijknamige gemeente. Als lid van het Centraal Comité van de PCB, voerde hij de kieslijst aan bij de wetgevende verkiezingen van 1939, nadat de zittende volksvertegenwoordiger Juvénal Gandibleux uit de partij was gesloten. Hierdoor werden wat kiezers verloren, maar desalniettemin werd Cordier verkozen.

Ondanks zijn parlementaire onschendbaarheid werd hij op 10 mei 1940 gearresteerd als 'verdachte' van verstandhouding met de vijand en naar Frankrijk gevankelijk meegevoerd. In juli was hij weer in België en nam deel aan de stichting van het clandestiene blad La voix Boraine, spreekbuis van de PCB in Henegouwen. Samen met Henri Juvenois, zijn opvolger op de Kamerlijst, stichtte hij een actiegroep die op korte tijd 15 sabotages pleegde, onder meer op de elektriciteitscentrale van Quaregnon en de Carbochimique in Tertre. Er werden ook 450 dynamietcartouches gestolen in de mijn van Boussu en als gevolg hiervan ondernam de Gestapo een uitgebreide klopjacht.

Op 29 november 1941 werden zestien personen aangehouden, onder wie Cordier en Juvenois. Een deel van de ontvreemde dynamiet werd teruggevonden in de schuilplaats van Cordier. Na enkele dagen opsluiting in de gevangenis van Bergen, werd zijn overlijden meegedeeld. Het is nooit volledig duidelijk geweest of hij zonder enig proces werd terechtgesteld of bezweek aan folteringen. Hij werd aldus een van de eerste communistische martelaren in het Verzet en zijn dood had mee invloed op de radicalisering van de weerstandsacties. Talrijke sabotagedaden die vanaf half december plaatsvonden, werden aangekondigd als wraaknemingen vanwege de moord op Cordier.

In Boussu draagt een straat de naam van Georges Cordier.

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties
  • Fiche Georges Cordier; ODIS
  • Paul VAN MOLLE, Het Belgisch parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972
  • José GOTOVITCH, Du rouge au tricolore. Les Communistes belges de 1939 à 1944. Un aspect de l'histoire de la Résistance en Belgique, Ed. Labor, Bruxelles, 1992
  • Milou RiKIR: Répertoire des notices biographiques et/ou nécrologiques des militants du mouvement ouvrier et progressiste en Belgique, parues dans Le Drapeau rouge (1921-1926), Liège, Institut provincial d'enseignement de promotion sociale, 1999-2000.